فرمان امیرالمؤمنین در خصوص جلوگیری از رواج های نا درست

شرایط حیله شرعی قرار ذیل است:

 ۱) مال جمع آوری شده برای حیله اسقاط جهت قبض تنها به مساکین داده می شود، به غنی، طفل، دیوانه، سفیه (بی عقل) و کافر داده نمی شود.

 ۲) حیله اسقاط به خاطر رواج و خودنمایی نمی شود، بلکه به این نیت صورت گیرد که ذمۀ متوفی خلاص شود.

۳)  ورثۀ متوفی برای حیله از شخصی پول یا جنس دیگری قرض نگیرند، که خودش مالک آن نباشد و نه از شریکی قرض بگیرند که شریک دیگرش اجـازه نداده باشد.

 ۴) گردانندۀ فدیه باید وارث متوفی یا وکیل وارث باشد و به وکیل گفته شود که بعد از ختم هر دوره، برای هر دورۀ بعدی در دادن مال به فقیر و پس گرفتن، دوباره وکیل من هستی.

 نمازها و روزه های قضاء شدۀ متوفی باید دقیق حساب شود و اگر دقیق معلوم نباشد، پس به گمان غالب حساب گردد.

 ۵) هنگام دادن فدیه به فقیر، نیت این باشد که فقیر مالک این پول و اشیاء می گردد.

 ۶) فقیر به این آگاه باشد، یا شخصی وی را بفهامند که با قبض کردن مال، مالک آن می گردد.